Het Documenteren van de Grind Wordt Steeds Moeilijker
 

Sea Shepherd zet zich in om binnen de grenzen van de Faeröerse wetgeving te werken. Onze vrijwilligers overtreden de wet niet. Wij opereren binnen de nationale regels en voorschriften en staan op ons wettelijke recht om aanwezig te zijn en te documenteren wat zich in de openbare ruimte afspeelt. Toch proberen degenen die betrokken zijn bij de grind steeds vaker en systematisch om ons zicht te belemmeren, ons van de locatie te verwijderen, vrijwilligers te intimideren en het vastleggen van beelden te verhinderen. Vrijwilligers zijn gepest, lastiggevallen en gehinderd, zelfs wanneer zij volledig binnen hun rechten handelden.

Hoewel Sea Shepherd over het algemeen een constructieve en eerlijke relatie onderhoudt met de politie, respecteren individuele agenten soms nog steeds de rechten van waarnemers onvoldoende. Vrijwilligers zijn gedwongen openbare gebieden te verlaten, moesten zich identificeren, werden gefotografeerd of kregen te maken met controles van camera’s en persoonlijke bezittingen, ondanks het feit dat zij de geldende regels en wetten hadden nageleefd.

Dit roept een voor de hand liggende vraag op: als de grind iets is waar Faeröerse walvisjagers trots op zijn, waarom wordt er dan zoveel moeite gedaan om te voorkomen dat mensen deze gebeurtenis documenteren? Een traditie die werkelijk verdedigbaar is, zou geen doofpotoperatie nodig moeten hebben.

Wat de Grind Laat Zien?
 

Elke groep walvissen die tijdens een grind wordt gedood, bevat drachtige vrouwtjes en jonge dieren. In vrijwel elke andere jachtgemeenschap zouden dergelijke dieren worden beschermd. Drachtige vrouwtjes, ongeboren jongen, pasgeborenen en zeer jonge dieren worden doorgaans niet beschouwd als legitieme doelwitten. Tijdens de Faeröerse grind worden zij echter zonder onderscheid opgejaagd en gedood.

De kleinste walvissen en foetussen worden niet als eetbaar beschouwd. Ze worden omschreven als taai of rubberachtig en weggegooid. Deze dieren worden bovendien niet opgenomen inde officiële Fareöerse vangststatistieken, wat ernstige vragen oproept over de gegevens waarop de Faeröerse autoriteiten hun bewering baseren dat de grind op enige wijze duurzaam zou zijn. Dit is een van de minst verdedigbare aspecten van de grind. Het is tevens een van de feiten die Faeröerse walvisjagers het liefst buiten beeld houden.

De Achilleshiel van de Faeröerse Grind
 

Jarenlang hebben walvisjagers en verdedigers van de grind beweerd open te staan voor kritiek en verbetering. Maar dit blijft de pijnlijke realiteit die niet kan worden weggepoetst: bij iederere grind worden drachtige vrouwtjes en jonge dieren gedood. In plaats van te erkennen dat dit onaanvaardbaar is, proberen voorstanders van de praktijk dit aspect te verbergen. De slachting van 4 mei vormde daarop geen uitzondering.

Volgens de officiële cijfers werden 125 grienden gedood, waaronder volwassen dieren en ongeveer 17 jonge walvissen van een bepaalde grootte. Daarnaast werden ten minste 15 foetussen en zeer jonge dieren weggegooid omdat zij als oneetbaar werden beschouwd. Deze dieren zijn niet opgenomen in de officiële Faeröerse statistieken.

Tijdens deze jacht werden ook enkele witflankdolfijnen gedood. Zij werden echter naderhand niet meer in de haven gezien. Dit roept serieuze vragen op over de vraag of deze dieren zijn weggegooid of uit het zicht van het publiek zijn verwijderd. Sea Shepherd is van mening dat de Faeröerse autoriteiten volledige openheid moeten geven over alle dieren die tijdens de slachting zijn gedood, inclusief jonge dieren en ongeboren kalveren.

Een Buitensporige Slachting voor een Kleine Bevolking
 

De grind in Sándavágur roept ook belangrijke vragen op over noodzaak en distributie. Volgens een conservatieve schatting leverde deze ene jacht ongeveer 110 kg vlees en spek op. De Faeröer-eilanden hebben ongeveer 55.000 inwoners, terwijl de geschatte jaarlijkse consumptie rond 1 kg per persoon ligt. Dat betekent dat deze ene jacht al aanzienlijk meer walvisvlees en spek opleverde dan redelijkerwijs door reguliere consumptie kan worden verklaard.

Waar gaat al dat vlees dan naartoe? En hoe kan worden gerechtvaardigd dat jaarlijks tot wel 1000 grienden worden gedood, nog afgezien van de foetussen en jonge dieren die niet in de officiële statistieken worden opgenomen?

Waarom Werden Walvissen Naar de Noordelijke Eilanden Vervoerd?
 

Deze vraag wordt nog relevanter omdat zes tot zeven grienden van de jacht in Sándavágur later werden vervoerd naar Klaksvik, op een van de noordelijke eilanden. Dat is opmerkelijk, omdat de lokale grindvoorzitters op de noordelijke eilanden hebben verklaard dat zij geen walvisjachten zullen goedkeuren of eraan zullen deelnemen totdat de rechtszaak uit 2025 is afgerond. Die beslissing heeft al een concreet effect gehad: hierdoor zijn dit jaar naar schatting minstens 100 grienden minder gedood.

De jacht in Sándavágur vond niet plaats op een van de noordelijke eilanden. Het transport van complete walvissen naar Klaksvík roept daarom vragen op. Mogelijk betekent dit dat mensen uit het noordelijke gebied hebben deelgenomen aan de jacht op Vágar. Het kan echter ook betekenen dat er opnieuw meer walvissen zijn gedood dan lokaal nodig waren en dat het overschot over het land werd verdeeld, inclusief naar een regio waar de lokale verantwoordelijken de jacht tijdelijk hadden opgeschort.

Een Systeem Dat Zijn Eigen Tegenstrijdigheden Blootlegt
 

Hoe men het ook bekijkt, deze situatie legt een diepere tegenstrijdigheid bloot. Enerzijds erkennen delen van het Faeröerse walvisjachtsysteem inmiddels dat er serieuze juridische en dierenwelzijnsproblemen bestaan. Anderzijds gaan de slachtingen elders gewoon door, waarbij grote hoeveelheden vlees en spek worden geproduceerd, drachtige vrouwtjes en jonge dieren worden gedood, en ongeboren en pasgeboren dieren die worden weggegooid en buiten de officiële statistieken gehouden.

Dit is geen transparante, duurzame of verdedigbare praktijk. Het is een systeem dat onder druk staat en dat steeds meer afhankelijk lijkt te zijn van obstructie, intimidatie en selectieve zichtbaarheid om zichzelf in stand te houden.

Sea Shepherd Zal De Waarheid Blijven Documenteren
 

Sea Shepherd zal blijven opereren binnen de grenzen van de wet. Maar wij zullen ook blijven opkomen voor ons recht om aanwezig te zijn, te documenteren en licht te werpen op wat er tijdens de grind gebeurt. Want de waarheid is eenvoudig: als de grind alleen kan voortbestaan wanneer camera’s worden geblokkeerd, waarnemers worden weggeduwd en weggegooide foetussen uit beeld worden gehouden, dan is het geen traditie die een kritische toets kan doorstaan. Het is een praktijk die ervan afhankelijk is dat zowel de Faeröerse gemeenschap als de rest van de wereld niet het volledige plaatje te zien krijgen.

Je kunt de campagne live volgen via de Facebookpagina van Sea Shepherd Føroyar:https://www.facebook.com/SeaShepherdFaroes 

Lees hier meer over Sea Shepherds Living Fjords-campagne en steun ons werk:https://www.seashepherdglobal.org/our-campaigns/living-fjords/